โทรศัพท์เครื่องใหม่

ราส์ส กิโลหก

                              

สมหญิง  อายุยี่สิบเศษๆยังเป็นโสด อุปนิสัยเรียบร้อย เป็นเด็กสาวที่พูด
จาไพเราะ   มีอาชีพเป็นแม่ค้าขายหอยทะเลในตลาดสดแห่งหนึ่ง  

                              
วันนี้   เธอตกลงซื้อโทรศัพท์มือถือจากร้านค้าใกล้ๆตลาดที่เธอขายของ
  โดยหลังจากวิเคราะห์ด้วยสายตาแม่ค้าแล้วเห็นว่าเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อ
การครองชีพ  เอ๊ย!  ไม่ใช่ จำเป็นต่อชีวิตประจำวัน  

                             
ซึ่งก็น่าจะเป็นอย่างที่สมหญิงวิเคราะห์เพราะปัจจุบันต้องยอมรับว่า  
โทรศัพท์มือถือเข้ามาช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่มนุษย์ในโลกนี้
แทบจะเป็น ปัจจัยอย่างหนึ่งไปแล้ว  เช่น เรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้าง,
เรียกซื้อส้มตำ,เรียกคนมาล้างบ้าน,เรียกผัวกลับบ้าน,เรียกตำรวจ,
เรียกรถดูดส้วม   โอ๊ย ! สารพัด  ที่สำคัญ ยังสามารถโทรซื้อ หวย
ใต้ดินได้สะดวกตลอด 24 ชั่วโมง...
                              
                           
                          
ตู่ ดี้ ดู ๆๆๆ.....  เสียงโทรศัพท์มือถือของสมหญิงดังขึ้น  ขณะที่เธอ
นั่งใจลอยขายหอยอยู่ในตลาด เอามือเช็ดกับผ้ากันเปื้อนก่อนหยิบ
โทรศัพท์กดปุ่มรับ..

                        
“ ฮาล   โหล้ว  ซา หวัด ดี ค๊า”  สมหญิงพูดเสียงหวาน

                        
“ที่นั่นที่ไหน และคนที่รับชื่ออะไร” เสียงดุๆ ของผู้หญิง   
เป็นเสียงของคนมีอายุ..

                       
สมหญิง ...........................................พูดไม่ออก งง!

                     
  เสียงเดิมพูดมาอีก “ แล้วเธอทำงานอะไร”..

               
“ หนูชื่อ สมหญิง มีอาชีพแม่ค้าขาย หอย ค่ะ.!.....”
พูดยังไม่จบ ฝ่ายนั้นร้องกรีด

                     
“ นั่นไง ! นั่นไง!  นึกแล้วไม่มีผิด   พวกแม่ค้าก้นไวพวกนี้เอง   ?
   เธอรู้จักคุณสมชายได้ ไง? หรือใครเป็นแม่สื่อแม่ชักให้ บอกมาซิ !
แล้วได้กันนานหรือยัง ? สมชายซื้อบ้านให้หรือเปล่า ?.
.........ฯลฯ.............................................                    

สมหญิงฟังจนหูอื้อ  ก่อนที่หูจะดับ ต้องรีบชี้แจง

“ เดี๋ยวๆๆค่ะ   คุณป้า !   ฟังหนูก่อน นี่มันอะไรกัน โทรผิดหรือเปล่า ?
หนูไม่รู้เรื่องคุณ สมชาย อะไรของป้าซักนิด  โทรศัพท์เบอร์นี้หนูเพิ่ง
ซื้อมาไม่ถึง 2 วัน หนูไม่รู้เรื่องหรอก ค่ะ”

                  
“เธออย่ามาทำไก๋  กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง  พวกนี้ปากแข็ง  
ชั้นเจอเบอร์นี้ในกระเป๋าผัวชั้น  จะให้ชั้นคิดยังไง ?  บอกมาซิ ?”

                  
“อ้าวป้า ฟังหนูบ้างซิ  ผัวป้าหน้าตาเป็นยังไง ?  เหมือนลิงหรือเปล่า  ?
หนูก็ไม่รู้ไม่เคยเห็น  ป้ากลับไปคุยกับผัวป้าให้ดีๆ หนูไม่รู้เรื่องด้วยหรอก
อย่ามาทำให้คนอื่นเดือดร้อน”   สมหญิงชักมีอารมณ์

                  
“ อย่าๆ..    หาผัวเองไม่เป็นหรือไง ?  อยากรวยทางลัด หรือ?   
สมัยนี้พวกนี้มันชุมยิ่งกว่ายุง หน้าด้านจริงๆแต่อย่าหวังนะโว๊ย !  
ข้าเอาเอ็งตาย แน่.. ! .”

                    
“ อ้าว  !  ป้า อย่ามา วะโว๊ย กับหนูนะ  คนอย่างหนู ไม่ งี่เง่าแบบ
นั้นหรอก  กลัวผัวหายก็จับล่ามโซ่ไว้ที่บ้าน ซิ! ถ้าหวงมากนัก
ก็จับตอนไปเลย บอกอีกครั้ง นะไปคุยกันเองให้ดีๆ อย่ามาพาลกับ
คนที่ไม่รู้เรื่อง”

                  
“ อ๋อ!   อีนี่ชักกำเริบใหญ่ คิดว่า ผัว กรูจะหลง มรึงมากหรือไง ?
ถึงว่าช่วงหลังๆมันอ้างไปประชุมบ่อยๆ  ? ” ....

               
“ เอ๊ะ ! อีแก่นี่พูดไม่รู้ฟังซวยหู ชิบเป๋ง    จะบอกให้เอาบุญ นะ
ไปตาม หาผัว มรึง ในนรก ซะ ไป๊.....! .”
พูดจบสมหญิงเอามือกดปิดโทรศัพท์  ยกมือขึ้นอยากจะขว้าง
มันทิ้งจริงๆ ..แต่เสียดายเอามาวางไว้ตามเดิม..

           
“ ซวยแต่เช้า....   สามตัวหลังเบอร์โทร  อะไร หว่า ? เอาไป
ซื้อหวยใต้ดิน ซะหน่อย” ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ไปซื้อกับ
เจ้ามือหวยขาประจำ..


หมายเหตุ  ทีกล่าวข้างต้นว่า สมหญิง มีนิสัยเรียบร้อย ขอถอนคำพูดครับ
เพราะคนเราดูแค่ผิวเผินไม่ได้ ต้องดูกันนานๆ ....บางครั้งใช้เวลาหลายสิบปี
กว่าจะรู้ความจริง  แฮะๆ เหมือน ภรรเมียที่บ้าน   ผมไม่ได้ว่าใครนะครับ!!

ม่ายขำทำงง