"เจ้าชายนิทรา"
"เจ้าชายนิทรา"
'โหล' สาวแก่นแก้ว ขี้เล่น
มาฉลองวันเกิดด้วยการเลี้ยงอาหารเด็กป่วยที่โรงพยาบาลกับเพื่อนๆ
ช่วงรอเด็กๆ ทานอาหาร โหลกับเพื่อน เปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่ง
พบชายคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง
"เจ้าชายนิทรา" พยาบาลบอก
"หล่อจัง" เพื่อนบอก
"ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน ตอนคนไปพบเขาก็นอนนิ่งอย่างนี้แล้ว"
พยาบาลจับตรวจชีพจร วัดความดันชายคนนั้นเพื่อจดบันทึก
"ไม่ตายแต่ก็ไม่ฟื้น" พูดจบพยาบาลก็จากไป
ทิ้งโหลกับเพื่อนอยู่ในห้องกับเจ้าชาย
"จูบเลย" เพื่อนสะกิดโหล
"อะไรนะ" โหลมองหน้าทะเล้นของเพื่อน
"แบบในนิทานไง...จูบเลย"
"นั่นมันเจ้าหญิงนิทรา"
"เจ้าหญิงเจ้าชาย ก็นิทราเหมือนกันแหละ...จูบเลย"
โหลมองดูใบหน้าขาวสะอาดนั้นเหมือนโดนสะกด ก่อนค่อยๆ
เดินเข้าไปใกล้แล้วก้มลง...จูบ
เจ้าชายสะดุ้งตื่นลืมตาจ้องหน้าโหล
โหลตกใจหน้าแดง จูงมือเพื่อนวิ่งหนีจากไป
หลายวันต่อมา เมื่อโหลแอบมาหาเจ้าชายนิทราคนเดียว
"เราคือเจ้าชายจริงๆ" เจ้าชายบอกโหลขณะเดินเล่นในสวนหย่อม
"เราถูกแม่มดใจร้าย เอาแอปเปิ้ลอาบยาพิษให้กิน"
ใบหน้าซื่อใสทำเอาโหลเกือบเชื่อ
"เขานอนหลับมานาน จนสมองบางส่วนเสียหาย ระหว่างที่หลับเขาอาจจะฝัน
แล้วเรื่องที่ฝันก็ติดมาตอนตื่นจนนึกว่าเป็นเรื่องจริง"
คุณหมออธิบายในภาษาที่ฟังง่ายสุด
เจ้าชายกลายเป็นกรณีศึกษาของโรงพยาบาล
หลังเลิกเรียน ถ้าไม่มีการบ้านโหลจะแอบมาหาเจ้าชาย
"เราอยากกลับปราสาท" เจ้าชายจับมือและมองลึกเข้าไปในตาโหล
"ไหนๆ เธอก็ช่วยให้เราฟื้นแล้ว...ช่วยพาเรากลับปราสาทด้วย"
แม้จะไม่เชื่อ แต่มันก็เป็นเรื่องผจญภัยที่โหลกับเพื่อนๆ
จะสนุกได้สำหรับปิดเทอมอันน่าเบื่อนี้
โหลกับเพื่อนขับรถพาเจ้าชายหนีออกจากโรงพยาบาล
การเดินทางระหว่างกลุ่มสาวๆ กับเจ้าชายเริ่มขึ้น
ความสัมพันธ์ระหว่างโหลกับเจ้าชายก็เริ่มขึ้นไปพร้อมๆ กัน
เจ้าชายค่อยๆ แสดงความเป็นเจ้าชายมากขึ้นทุกเวลาที่อยู่ด้วยกัน
เรื่องราวขี่ม้าขาวต่อสู้มังกรที่เจ้าชายเล่ากลายเป็นนิทานกล่อมนอนของโหล
ถ้าไม่นับว่าเขาคือคนโรคจิตความจำเสื่อม เขาก็สามารถเป็นเจ้าชายที่สาวๆ
ทั้งหลายใฝ่ฝันถึงได้
แล้วทั้งหมดก็พาเจ้าชายมาถึงที่ที่เจ้าชายวาดรูป
มันเป็นปราสาทของเจ้าชาย แต่มันคือพิพิธภัณฑ์ในสายตาของโหลกับเพื่อน
ข้าวของเครื่องใช้ที่โชว์อยู่ในตู้คือข้าวของเครื่องใช้ของเจ้าชาย
"เราไม่สนว่าเธอจะเชื่อว่าเราเป็นเจ้าชายหรือไม่...เพราะเราได้กลับบ้านแล้ว"
เจ้าชายเดินข้ามป้ายห้ามเข้าขึ้นไปบนเตียง
มือเจ้าชายล้วงๆ ใต้เตียงสักครู่ก็หยิบ อะไรสักอย่างขึ้นมา...มันคือ
'แอ๊ปเปิ้ล'
ที่ถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ
เจ้าชายเช็ดฝุ่นแล้วกัดแอ๊ปเปิ้ลอีกคำ ก่อนค่อยๆ
ล้มตัวลงนอนหลับอย่างมีความสุข
"แค่นี่เองเหรอ...ง่ายๆ ยังงี้เลยเหรอ"
โหลเข้าไปจูบให้เจ้าชายฟื้นขึ้นมาอีก
"มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"
"เธอต้องการอะไร"
"จะไปโดยไม่ขอบอกขอบใจกันเลยเหรอ"
"ขอบใจ" เจ้าชายกัดแอปเปิลอีกคำแล้วหลับไปตามเดิม
"อย่าเพิ่งไป" โหลจูบให้เจ้าชายฟื้นขึ้นมาอีก
เจ้าชายก็กัดแอปเปิลอีก โหลก็จูบอีก กัดจูบกัดจูบจนแอปเปิลเหลือคำสุดท้าย
"เธอจะปลุกฉันขึ้นมาทำไม ฉันไม่มีอะไรที่นี่ ไม่มีเสด็จพ่อเสด็จแม่ไม่มีปราสาท..."
"แต่มีเพื่อน"
"เราไม่ได้ต้องการเพื่อน เราต้องการคนรัก"
โหลบรรจงจูบเจ้าชายอีกครั้ง
"เรายังไม่ได้กัดแอปเปิล" เจ้าชายหน้าแดง
แล้วเจ้าชายกับเจ้าหญิงโหล ก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
ในฐานะเจ้าหน้าที่ดูแลพิพิธภัณฑ์
โดย บัวไร มติชนสุดสัปดาห์
